door Christa de Kort

Op 24 juni was er door Stichting Tegenbeeld in Leiden een poëzieavond georganiseerd, geheel gewijd aan de dichter Kavafis. Het was buitengewoon druk op de terrassen en ook waren veel mensen per boot gekomen om te luisteren. Er stonden 154 gedichten op het programma, maar door tijdsdruk werd dit ingekort tot ruim 130 gedichten. De avond werd ingeleid door Mario Molegraaf, die het thema verhuizing aangreep. Zelf was hij onlangs van Zeeland naar Wassenaar verhuisd, over Kavafis wist hij te melden dat deze een hekel had aan verhuizen. Hij woonde zijn hele leven in één stad, namelijk Alexandrië, een Griekse enclave in Egypte. Deze stad hoorde eigenlijk nergens bij, net zoals Kavafis altijd een buitenstaander was gebleven, zowel in de literatuur als door zijn geaardheid. “Verbergen” was een sleutelwoord in het leven van de dichter. Mario Molegraaf verwees hierbij naar het gedicht Verborgenheden dat op een gevel in Leiden te vinden is.

Mario sprak vervolgens over de reis naar Alexandrië, die hij samen met Hans Warren maakte, en droeg Hans’ gedicht In Alexandrië voor. De inleiding werd afgesloten met de mededeling dat de toehoorders nu de wereld van Alexandrië zouden bereizen, alleen dan zonder koffers. De gedichtenreeks werd in het Grieks geopend door de Griekse ambassadeur, de heer Kaklikis, waarna vele bekende en minder bekende Leidenaren een gedicht voorlazen vanaf de twee verschillende podia. (Ilja Pfeiffer had overigens het gedicht Verstoring wat veranderd.) De avond werd afgewisseld met Griekse muziek door de groep Palio Paréa. Als afsluiting las Mario Molegraaf het gedicht De verbonden schouder voor.

Twee poëziebladen besteden in hun laatste nummer aandacht aan Warren. In Awater schrijft Tom Kellerhuis een kort en weinig diepgravend stukje over Mario Molegraaf als de muze van Hans Warren. In De Poëziekrant staat een uitgebreide en positieve bespreking van Warrens Verzamelde Gedichten door Elke Brems (zie foto).

Deze week schreef Mario Molegraaf een persoonlijk getinte recensie over de dichtbundel Yo! de liefde van Maria van Daalen. Hij prijst haar poëzie die hij uitbundig en uitzinnig noemt. Maar dan volgt een interessante passage. De macht van de liefde te mogen ervaren is voor slechts weinigen weggelegd. Die gelukkigen mogen rekenen op de kilte, de bemoeizucht, de afgunst, de betweterij, de wrok van de anderen. Je hebt iets wat zij nimmer zullen hebben. Bepaalde reacties op de wending in mijn leven getuigen hiervan, een donkere rand aan lichtere dagen. Ik vrees dat Maria van Daalen vergelijkbare reacties zal krijgen op de wending in haar werk. Maar ze raken ons niet, ze raken ons nooit. Wij die boven de grijsheid van het alledaagse zijn getild. Wij die de hemel op aarde kennen. Wij die kunnen roepen: Yo! de liefde.(De berichten uit de PZC kwamen tot ons dankzij Niek Oele)

Afgelopen donderdag stond er in de PZC een groot artikel over Hans Verhagen en de tentoonstelling in het Letterkundig Museum ter gelegenheid van zijn 65e verjaardag. In dat artikel was een subartikel opgenomen met de titel: “Hans over Hans”. Warren wordt daarin de eerste criticus genoemd die het talent van Verhagen heeft onderkend. (Warrens gedicht Voor een jonge dichter was geschreven voor Verhagen.) Verder worden er nog wat stukken uit de dagboeken geciteerd en wordt duidelijk gemaakt dat de waardering van Warren voor Verhagen in de loop van de jaren nogal wisselde. Verhagen beklaagt zich over Warrens opmerkingen. Over de bundel Triomfantelijke wandelingen (2000) van Verhagen was Warren aangenaam verrast. Laatste zin van het artikel: Benieuwd wat Warren, terugblikkend, van de in Eeuwige vlam verzamelde gedichten zou hebben gevonden.