Een zeer felle brand heeft gisteravond restaurant Inter Scaldes in Kruiningen volledig in de as gelegd. Lezers van Geheim Dagboek weten dat Warren een regelmatig en enthousiast bezoeker van het restaurant was. Inter Scaldes had twee Michelin-sterren. Jaren achtereen stond het nummer 1 in de restaurant top 100 van Lekker, waarvoor Warren en Molegraaf als anonieme rapporteurs optraden. Lees verder in de PZC.9 aug. – 11.30 – (…) Gisteravond wezen dineren in Inter Scaldes, waar we elke maand het “Alliance Menu” nemen. Vaste prijs met wijnen inbegrepen f 95. Dat menu heeft altijd iets aparts. De porties zijn klein, maar alles bij elkaar is het voldoende. Je bent dan met zijn beiden ongeveer f 210 kwijt, naar gelang de prijs van je aperitief. Deze keer bestelden we champagne met een scheutje likeur en een kers erin, matig en duur (f 10). Verder kregen we kreeftensalade met broccoli (lekker), mosselsoep (verrukkelijk), tarbot op een bedje van zeekraal in basilicumsaus (uitstekend), eendeborst in portsaus, zeer saignant, met meiknol, uitjes, haricots verts en een aardappelfantasie met oesterzwam (erg goed). Dessert van taarten en ijs. Bij mooi weer gaan we met de trein, het is van het station Kruiningen een aangenaam loopje van een kwartier. En je bespaart zestig gulden taxikosten. (Geheim Dagboek 1982-1983)

De documentaire Zolang het duurt een eeuwigheid gelukkig, die de NCRV in 1992 uitzond, veroorzaakte destijds de nodige beroering bij de leiding en de leden van de NCRV. Zozeer zelfs dat de documentaire nooit mocht worden herhaald, ook niet na Warrens overlijden.Na ons bericht van vorige week (Nieuws 4 sept.) over de Warren-documentaire kwamen we in contact met de maker ervan, Jan Pieter Visser. Die herinnert zich nog goed hoe omstreden de uitzending destijds was:

De NCRV leiding zag met enig angst en beven mogelijke bekentenissen en/of achterklap uit de ‘homoscene’ tegemoet en vreesde de gevolgen daarvan op het ook toen ook al slinkende voetvolk en aanhang. Uiteindelijk zijn we, programmamaken is een teamsport, er aardig in geslaagd een vorm te vinden waarbinnen – met alle beperkingen van dien – een portret van Hans kon worden geschetst.Het programma prikkelde voor- en tegenstanders; en dan vooral van de levenswijze van Warren. NCRV-leiding en -ledenschaar vonden het over het algemeen maar vreemd dat er aandacht werd besteed aan zo’n rare kwast en viespeuk uit Zeeland.

Volgens Visser werd de film na die geruchtmakende uitzending in feite taboe verklaard. Van een eventuele herhaling, bijvoorbeeld naar aanleiding van Warrens dood, is dan ook nooit sprake geweest.

Gina Rossing was al enige tijd op zoek naar de documentaire Zolang het duurt een eeuwigheid gelukkig, die in 1992 werd uitgezonden door de NCRV in de reeks Document. Ze meldt nu dat de video gewoon te bestellen is bij de NCRV. Volgens Gina is de documentaire prachtig en zou elke Hans Warren fan hem moeten hebben:

Het is zo fantastisch om Hans te horen praten op de dijk bij Borselle, of in zijn huis aan het Pijkeswegje. Ze gaan ook met hem naar Parijs, natuurlijk Pigalle, mooi opgenomen met flitsen van het leven op Pigalle (Arabische jongens). Veel komt aan de orde – ook al is het voor de liefhebber altijd te kort. Kavafis, Scarlatti, Flandrin, maar ook oesters eten samen met Mario (De heren zijn smulpapen). Natuurlijk mis je ook wel zaken (de vele reizen, de kunstverzameling, z’n activiteiten als recensent voor de P.Z.C.), maar ik ben heel erg blij dat ik deze band in mijn bezit heb.

Wie geïnteresseerd is, kan de band voor 35 Euro bestellen via Toos Bodewes (tel. 035-6719498, e-mail toos.bodewes@ncrv.nl).

GD2001

Kunst moet maar liefde magzo nietsontziend niet zijn.Deze twee zijn onverenigbaar.Veilig buiten zinnen is het privilege van de lezer.En van de doden niets dan goeds.Hoeveel zand moet door de zee verplaatst om deze kuil te dichten,in het vooruitzicht jaarlijksweer te worden uitgediept?(Een geliefde bezigheid van Duitsersaan de Zeeuwse kust)Dit oeuvre is betreden van het strandbij nacht en zonder maan.Aan allen die in wanhoopredelijk en heel beheerstterzijde blijven staan. Nelleke Maljaars