Ruim drie maanden geleden werd bij Uitgeverij Bert Bakker het eerste exemplaar van Geheim Dagboek 2001 aangeboden aan Mario Molegraaf. Het dagboek heeft intussen twee drukken mogen beleven en is een (bescheiden) succes geworden. De aandacht voor het boek in de media viel in het begin tegen, maar is recentelijk weer wat aangetrokken. Tijd voor een eerste inventarisatie.

Besprekingen GD2001
17 oktober 2002. De Standaard. Door Brigitte Raskin.
26 oktober 2002. Provinciale Zeeuwse Courant. Door Brigitte Raskin
31 oktober 2002. De Limburger. Door Adri Gorissen.
29 november 2002. Algemeen Dagblad.door Jan Robbemond.
20 december 2002. NRC Handelsblad. Door Kasper Jansen.
December 2002. Gay Krant. Door Gooitsen Eenling.
Januari 2003. Pink. Door Vincent Hunink.
16 januari 2003. De Groene Amsterdammer. Door Liesbeth Koenen.

Interviews over GD2001 met Mario Molegraaf
11 april 2002. Omroep Zeeland. Programma Springtij.
10 oktober 2002. Omroep Zeeland. Programma Springtij.
31 oktober 2002. HP/De Tijd. Door Tom Kellerhuis.
November 2002. Gay 2003. Door Jos Versteegen.
19 december 2002. Trouw. Door Monic Slingerland.
19 december 2002. de Volkskrant. Door Hein Janssen.
7 januari 2003. Dinsdag Desmet (Radio 747). Door Theodor Holman.

Overig
22 oktober 2002. de Volkskrant. Cornald Maas over de boekpresentatie.
25 oktober 2002. de Volkskrant. GD2001 genoemd in column over dood in de letteren.
6 november 2002. Reformatorisch Dagblad. Column Willy Wouters-Maljaars.
30 november 2002. de Volkskrant. GD2001 genoemd in restaurantrecensie Marc van Dinther.
2 december 2002. NRC Handelsblad. Joep Habets over eetrecencies in Lekker.
2 januari 2003. HP/De Tijd. De Max Pam Award.
9 januari 2003. Trouw. Column Bert Keizer.
10 januari 2003. Het Parool. Column Theodor Holman.

Zie voor meer informatie onze nieuwspagina’s. Heb je aanvullingen? Mail ons.

Tot en met zaterdag 15 februari is in De Drvkkery in Middelburg een installatie te bewonderen van Willy Leijnse. Ze heeft zich voor dit kunstwerk onder andere laten inspireren door het gedicht Na de overstroming van Hans Warren. Op de site van De Drvkkery wordt de expositie als volgt aangekondigd. (Je vindt daar ook de volledige tekst van het gedicht.)Willy Leijnse las het boek van Kees Slager over de watersnoodramp,maakte van zeer nabij het ontstaan van het toneelstuk “Coupure” meeen vond een gedicht van Hans Warren. Dit inspireerde haar tot het maken van werkwaarin het o.a. gaat over veiligheid, bedreiging en ervaringen waar mensen niet over kunnen praten.Maar ook over hoop en een nieuw begin: “We planten samen nieuwe tulpen”.Willy Leijnse woont en werkt in Broek in Waterland, maar is Zeeuwse van geboorte.

In twee dagboekfragmenten vertelt Hans Warren over zijn gang naar de stembus.Op 29 maart 1978 noteert hij:Wezen stemmen. Het is PPR geworden. Het onbetrouwbare gezicht van Den Uyl, levensgroot op de achterpagina van de krant en de leugenachtige tekst daarbij, deden mij nog op het laatste moment veranderen.Bij de daaropvolgende verkiezingen, 26 mei 1981 schrijft Warren:Wezen stemmen voor de Tweede Kamer. Bij gebrek aan beter VVD. We zijn benieuwd naar zijn stemgedrag in de jaren tachtig en negentig.

In mei verschijnt een nieuwe – goedkope – editie van Om het behoud der eenzaamheid, de bekende bloemlezing van veertig jaar Geheim Dagboek.Rond de boekenweek (maart) komt Bert Bakker met een fraaie, gebonden uitgave van Ik heb alleen woorden. De honderd meest troostrijke gedichten over afscheid en rouw uit de Nederlandse poëzie, samengesteld door Hans Warren en Mario Molegraaf. Deze herdruk sluit aan bij het thema van de boekenweek: Styx, leven en dood in de letteren.De publicatie van Geheim Dagboek 1984-1986 is uitgesteld tot later dit jaar.

In De Groene Amsterdammer deze week een recensie van Geheim Dagboek 2001 door Liesbeth Koenen. Zo langzamerhand is het dagboek dan toch in bijna alle kranten en weekbladen aan bod gekomen. (Het wachten is nog steeds op Vrij Nederland en Elsevier.) Koenen is zeer lovend. Ze schrijft: Ik moet bekennen dat ik wekenlang met Geheim Dagboek 2001 in mijn hoofd rondgelopen heb, het bleef maar “nabij”, zoals een boek dat heel soms kan doen. Koenen noemt het “hartverscheurend” hoe Warren hangt aan het leven maar tegelijk ook dood wil. Net als veel andere recensenten brengt Koenen begrip op voor de moeilijke positie van Mario Molegraaf. Ze raadt de lezers aan ook de eerdere delen van het dagboek te lezen. Niet omdat Hans Warren zo’n warme, sympathieke persoonlijkheid was, eerder een wat ijdele, egocentrische man, die dolgraag meer erkenning voor zijn poëzie had gehad. In het laatste dagboekdeel is het niet anders, en valt bijvoorbeeld nog steeds zijn mensenweerzin op, en het feit dat hij geen enkel contact met zijn kinderen had. Toen ik hem een paar jaar geleden ontmoette, intrigeerde het me dan ook zeer dat hij uiterst beminnelijk in de omgang bleek te zijn.