
Op 1 maart verschijnt Gelijk het gras, een bundel interviews van schrijver-journalist Alex Verburg. Een terugkerend thema in zijn interviews is “heimwee naar de schoonheid van vroeger dagen”. Op dat gegeven, de vergankelijkheid, zijn de vraaggesprekken in de bundel uitgezocht. Naast interviews met onder andere Isabel Allende, Annie M.G. Schmidt, Rudi van Dantzig, Toon Hermans, Albert Mol en Sylvia Millecam, bevat de bundel ook een interview met Hans Warren. Na het verschijnen van het boek komen we daar natuurlijk op terug. Zie verder de website van Alex Verburg.
Auteursarchief: Ronny en Eric
Ik heb alleen woorden

Nu in de boekhandel: Ik heb alleen woorden. De honderd meest troostrijke gedichten over afscheid en rouw uit de Nederlandse poëzie, verzameld door Hans Warren en Mario Molegraaf. Deze zesde druk is een speciale, gebonden uitgave. Je vindt er gedichten van onder andere Judith Herzberg, Ida Gerhardt, Leo Vroman, Tom Lanoye, en Jean-Pierre Rawie.Van Hans Warren zijn opgenomen: Vroeger, 174, De Weense Hoogvliegers en De zwartkoptuinfluiter. Het laatste gedicht was in december een van de twee gedichten van de maand.

Deze week verscheen ook het januari-nummer van Pink, met daarin de bijdrage van Vincent Hunink over Geheim Dagboek 2001. Later dit jaar zal een uitgebreide versie van deze bespreking ook verschijnen in Ons Erfdeel. Pink wordt uitgegeven door het COC te Nijmegen. Meer informatie vind je op http://www.pinknijmegen.nl/
Een jaar als (g)een ander

In het vorige week verschenen Een jaar als (g)een ander, dagboek 5 februari 2001 – 15 februari 2002, doet Kristien Hemmerechts verslag van een avond waarop ze werd geïnterviewd door Elsbeth Etty.Ik – voorafgaand aan het gesprek – tegen Elsbeth (nav haar vraag waar ik nu mee bezig was): ‘Begin maart verschijnt er een roman. Weet je, soms beneemt het besef dat Hans Warren er een recensie over zal schrijven me alle lust om ooit nog iets te publiceren.’ Waarop Elsbeth: ‘Hans Warren is dood.’ – Ik: ‘O ja? Echt waar? Maar dat is ontzettend goed nieuws!’ (Mijn god, heb ik dat werkelijk gezegd? Ja, ik heb het zelfs herhaald!)(19 januari 2002)Op grond van, onder andere, dit fragment concludeert Jan Zandbergen deze week in HP/De Tijd dat Hemmerechts niet bijster intelligent is.
Stichting ’t Kerkje van Ellesdiek
Door een technisch mankement bij Zonnet zijn wij anderhalve dag uit de lucht geweest. Onze excuses voor het eventuele ongemak. Wij ontvingen het volgende persbericht van Stichting ’t Kerkje van Ellesdiek, een centrum voor streekcultuur, levensbeschouwing en vriendschap:In ’t Kerkje van Ellesdiek wordt op zaterdag 15 februari (aanvang 20.00) een poëzieavond gehouden. Het wordt een avond waarin Zeeuwse dichters en gedichten in het Zeeuws de volle aandacht krijgen. Dit keer wordt meegewerkt door Mario Molegraaf, poëzierecensent van de PZC en partner van de in december 2002 (sic!) overleden dichter en schrijver Hans Warren, wiens literair erfgoed onlangs beschikbaar werd gesteld aan de Zeeuwse Bibliotheek. Hij zal in twee optredens werk voorlezen van Warren en daarbij de nadruk leggen op diens poëzie over natuur en landschap. Ook op deze avond: de dichters Pau Heerschop en Joke Siepman en de muziekgroep West-Zuid-West. De presentatie is in handen van Engel Reinhoudt. 3 februari

Vandaag in Metro een advertentie voor GD2001, waaruit blijkt dat het boek op de longlist stond voor De Gouden Uil. Helaas kunnen we ook al meteen meedelen dat het niet tot de uiteindelijke vijf nominaties voor deze Vlaamse literatuurprijs behoort (zie http://www.humo.be/). De advertentie citeert een bespreking van GD2001 in het Algemeen Dagblad, die nog ontbrak in ons overzicht van besprekingen van 26 januari j.l.
September 1903
September 1903
Laat ik mezelf tenminste nu bedriegen met illusies,
opdat ik niet de leegte van mijn leven merk.
Zovele keren ben ik zo nabij geweest.
En hoe verlamd, hoe schuchter, was ik,
waarom hield ik mijn lippen op elkaar
terwijl mijn lege leven in mij weende
en mijn begeerte zwarte kleren droeg.
Zovele keren zo dicht bij te zijn geweest,
bij de ogen, bij de zinnelijke lippen,
bij het gedroomde, geliefde lichaam.
Zovele keren zo dicht bij te zijn geweest.
K. P. Kavafis, Gedichten. In de vertaling van Hans Warren en Mario Molegraaf (Amsterdam: Bert Bakker, 2002).
