Auteursarchief: Ronny en Eric

“Ik begraaf Hans mee voor twee” Emailing van Brigitte Raskin en Tom Lanoye



Brigitte Raskin en Tom Lanoye waren meer dan alleen collega-schrijvers van Warren. Dat blijkt ook uit de email-berichten die ze elkaar stuurden op de dag na Warrens dood.Ze hebben vriendelijk toestemming verleend voor publicatie van deze emailing op onze site:Emailing Raskin/Lanoye 20 december 2001
Foto Brigitte Raskin: Chris van Houts Foto Tom Lanoye: Michiel Hendryckx

Terugkeer

Terugkeer
Gekozen door Jack van der Leden

We liepen door het late land. De bomen
geurden bedwelmend en de zomerlucht was zwaar.
Duister schoof over vers gemaaide klaver.
De wind kwam als een warm en tastbaar aaien
onder de hemel, spiegelend in een meer
op blauwgroen fond zijn ambergele wolkenvlokken.
Er klonk vreemde muziek, die ik vergat.
We zagen achter wijde velden spitse torens,
gerezen aan de duistere einderboog
tegen het stil verschilferd koepelparelmoer.
Er was gefluister en gegiechel langs de wegen
en bladerschaduw als een lokkend grottenhol.

Terugkeer. Dit nooit kunnen verwoorden:
terugkeer door de zomeravond, naar huis,
maar niet mijn huis, het onvolmaakte.
Dit was nóóit samen, altijd heel alleen,
de lucht moest warmer zijn dan bloed,
het licht heel rood verguld, de geuren
bijna verstikkend zwaar. Een ander paar
moest ergens dwalen, een veel gelukkiger
en mooier paar, en een jonge landman zong
of oefende in een tuin op een trombone.
En nooit heb ik dat huis bereikt, maar soms
in dromen ben ik nog op weg daarheen.

Hans Warren, Verzamelde Gedichten. (Amsterdam: Bert Bakker, 2002).

Nieuw gedicht van de maand



In 1992 schreef Jack van der Leden zijn doctoraalscriptie met de titel De liefdesbeleving in Pastorale, ’t Zelve anders en Geheim Dagboek 1942-1972 van Hans Warren (Zie Nieuws 4 juni). Niet zo gek dus dat hij als gedicht van de maand juli koos voor een gedicht uit ’t Zelve anders (1975) : Terugkeer.

Kavafis’ verborgenheden in de open lucht


door Christa de Kort

Op 24 juni was er door Stichting Tegenbeeld in Leiden een poëzieavond georganiseerd, geheel gewijd aan de dichter Kavafis. Het was buitengewoon druk op de terrassen en ook waren veel mensen per boot gekomen om te luisteren. Er stonden 154 gedichten op het programma, maar door tijdsdruk werd dit ingekort tot ruim 130 gedichten. De avond werd ingeleid door Mario Molegraaf, die het thema verhuizing aangreep. Zelf was hij onlangs van Zeeland naar Wassenaar verhuisd, over Kavafis wist hij te melden dat deze een hekel had aan verhuizen. Hij woonde zijn hele leven in één stad, namelijk Alexandrië, een Griekse enclave in Egypte. Deze stad hoorde eigenlijk nergens bij, net zoals Kavafis altijd een buitenstaander was gebleven, zowel in de literatuur als door zijn geaardheid. “Verbergen” was een sleutelwoord in het leven van de dichter. Mario Molegraaf verwees hierbij naar het gedicht Verborgenheden dat op een gevel in Leiden te vinden is.

Mario sprak vervolgens over de reis naar Alexandrië, die hij samen met Hans Warren maakte, en droeg Hans’ gedicht In Alexandrië voor. De inleiding werd afgesloten met de mededeling dat de toehoorders nu de wereld van Alexandrië zouden bereizen, alleen dan zonder koffers. De gedichtenreeks werd in het Grieks geopend door de Griekse ambassadeur, de heer Kaklikis, waarna vele bekende en minder bekende Leidenaren een gedicht voorlazen vanaf de twee verschillende podia. (Ilja Pfeiffer had overigens het gedicht Verstoring wat veranderd.) De avond werd afgewisseld met Griekse muziek door de groep Palio Paréa. Als afsluiting las Mario Molegraaf het gedicht De verbonden schouder voor.