Nelleke Maljaars wees ons erop dat de website van de VPRO volop informatie biedt over de Nacht van de Poëzie. Veel van de optredens zijn on-line te beluisteren, maar dat geldt (vooralsnog) niet voor het optreden van Mario Molegraaf. Over dat optreden meldt de site slechts het volgende. De gedichten van Hans Warren werden voorgedragen door zijn vriend, Mario Molegraaf. Het erotische werk, bijvoorbeeld over een jongen op het strand met verschoten zwembroek en iets te lang haar, kwam goed tot zijn recht uit de mond van Warren’s ex-levenspartner.

Niek Oele vond in de bundel Verloop van stilte van Lou Vleugelhof (Amsterdam, De Beuk, 1999) een gedicht dat opgedragen is aan Hans Warren. Overigens is Vleugelhof zelf ook een Zeeuw, geboren in het dorpje Ovezande.

Borssele en de dichter

aan H.W. Aan het geduldige dijklichaamliggen de hoeven te slapenen waakt het dorp op torenhoogte.Wonend aan de zeedijkfloot hij de schorren vol vogelsop de tureluut van zijn mondfluit.Hij deed in kwatrijnen, terzettenvogelrijmsoorten en klinkklaresonnetten, gerijmde en ongerijmde,in meisjes met etruskische borsten,jongens met tellurische benen,in korenvelden en aardappelloof.In een veelbeslapen dagboek hield hijheimelijk bij de kaars van zijn aandachtde stand van zijn dichtersziel bij.Voor de dorpelingen de dorpsomroeper,de laatste dwarsliggende dorpsgekdie wanhopig de noodklok luidde.Niek Oele vraagt zich af of er meer dichters zijn die gedichten hebben opgedragen aan Warren. Zelf kennen wij een sonnet van Jan Kal en het gedicht dat Ria Zifkamp schreef voor Warrens begrafenis. Voor Hans Warren 75, een feestbundel uit 1996, heeft Boudewijn Büch twee vogelgedichten aan Warren opgedragen. In Geheim Dagboek 1971-1972 citeert Warren het gedicht Aanspoelsel van Maurits Mok, waarin hij in één adem wordt genoemd met J.C. van Schagen.

Door Robert van Vaals Ik schrok van hem, Mario Molegraaf, de weduwnaar van dichter Hans Warren, toen ik hem onverwacht op de beeldschermen boven de katheder zag opduiken, tijdens de ‘Nacht Van De Poëzie’, afgelopen zaterdag – maar zijn optreden viel alleszins mee.De gedichten van Hans Warren, die Mario Molegraaf voordroeg, logen er in ieder geval niet om en dat vergoedde veel, om niet te zeggen alles; na de nietsverhullende opener Natuurlijk (‘Verzamelde Gedichten’, Hans Warrren, 1981, pagina 570) volgde méér en alleen maar homo-erotisch werk, door Mario Molegraaf, met zijn bij zijn uiterlijk detonerende stemgeluid, adequaat voorgelezen. Wat me erg opviel: deze gesproken poëzie van Hans Warren (een unicum, want Hans Warren zelf verscheen nooit op de nacht), deze gesproken poëzie was van een ongekende frisheid en vitaliteit – bovendien: humoristisch en spits, deze poëzie lééfde! Dát was de winst van de ‘Nacht Van De Poëzie’, de nacht waarin meer dode dichters voorgedragen werden (behalve Hans Warren door Mario Molegraaf was er poëzie van Lucebert, voorgelezen door Remco Campert en poëzie van Willem Elsschot, voorgedragen door zijn jongste dochter Ida de Ridder, 85 jaar oud) – de doden bleken levend deze nacht, springlevend; en, een andere ontdekking: goede poëzie kan niet dood, nooit. Mario Molegraaf, uit naam van wijlen Hans Warren, bewees het met verve.